, a u 4,26: „I pozna Adam ženu svoju" (sa njegovim ličnim imenom, a bez njenog ličnog imena)? U vreme prevođenja LXX Jevreji nisu tako čitali kao danas.

Bog, kao Tvorac i svih životinja (mada nisu spomenute morske), hrani ih, održava u životu, promišlja o njima (Ps. 103/4,27-30; Mt.6,26), ali ih dovodi čoveku, glavi i caru njihovom, živoj slici Boga na zemlji; zato su životinje čovekolike, i upućene na čoveka, što pokazuju primeri njihovog odnosa prema Svetiteljima.

Po biblijskom shvatanju, davanje imena i imenovanje označava bitan, gospodski odnos imenodavca sa imenovanim, jer ime ulazi u samu prirodu imenovanog bića. Zato mi Ime Božje imenujemo - na sebe prizivamo (Is.26,13), i On će nas u eshatologiji nazvati novim imenom sinovskim, Hristovim (Is.62,2; DAP.4,12; Fil.2,9). Tako je Adam imenovanjem životinja dobio od Boga stvarnu vlast nad živim svetom oko sebe. „U imenu je središte svih fizioloških, psihičkih, fenomenoloških, logičkih, dijalektičkih, ontoloških sfera. U njemu je zgusnuta i koncentrisana kvintesencija kako ljudskog umnog, tako i svakog drugog ljudskog i neljudskog, umnog i neumnog bića i života" (A. Losev, filosofija imena, Bgd.1996, 43)