Stari zavet
Još nastavi Jov besjedu svoju i reče:
ΕΤΙ δὲ προσθεὶς Ἰὼβ εἶπε τῷ προοιμίῳ·
O da bih bio kao pređašnjih mjeseca, kao onijeh dana kad me Bog čuvaše,
τίς ἄν με θείη κατὰ μῆνα ἔμπροσθεν ἡμερῶν, ὧν με ὁ Θεὸς ἐφύλαξεν;
Kad svijetljaše svijećom svojom nad glavom mojom, i pri vidjelu njegovu hođah po mraku,
ὡς ὅτε ηὔγει ὁ λύχνος αὐτοῦ ὑπὲρ κεφαλῆς μου, ὅτε τῷ φωτὶ αὐτοῦ ἐπορευόμην ἐν σκότει·
Kako bijah za mladosti svoje, kad tajna Božija bijaše u šatoru mom,
ὅτε ἤμην ἐπιβρίθων ὁδούς, ὅτε ὁ Θεὸς ἐπισκοπὴν ἐποιεῖτο τοῦ οἴκου μου·
Kad još bijaše svemogući sa mnom, i djeca moja oko mene,
ὅτε ἤμην ὑλώδης λίαν, κύκλῳ δέ μου οἱ παῖδες·
Kad se trag moj oblivaše maslom, i stijena mi točaše ulje potocima,
ὅτε ἐχέοντο αἱ ὁδοί μου βουτύρῳ, τὰ δὲ ὄρη μου ἐχέοντο γάλακτι·
Kad izlažah na vrata kroz grad, i na ulici namještah sebi stolicu:
ὅτε ἐξεπορευόμην ὄρθιος ἐν πόλει, ἐν δὲ πλατείαις ἐτίθετό μου ὁ δίφρος.
Mladići videći me uklanjahu se, a starci ustajahu i stajahu,
ἰδόντες με νεανίσκοι ἐκρύβησαν, πρεσβῦται δὲ πάντες ἔστησαν·
Knezovi prestajahu govoriti i metahu ruku na usta svoja,
ἁδροὶ δὲ ἐπαύσαντο λαλοῦντες, δάκτυλον ἐπιθέντες ἐπὶ στόματι.
Upravitelji ustezahu glas svoj i jezik im prianjaše za grlo.
οἱ δὲ ἀκούσαντες ἐμακάρισάν με, καὶ γλῶσσα αὐτῶν τῷ λάρυγγι αὐτῶν ἐκολλήθη·
Jer koje me uho čujaše, nazivaše me blaženijem; i koje me oko viđaše, svjedočaše mi
ὅτι οὖς ἤκουσε καὶ ἐμακάρισέ με, ὀφθαλμὸς δὲ ἰδών με ἐξέκλινε·
Da izbavljam siromaha koji viče, i sirotu i koji nema nikoga da mu pomože;
διέσωσα γὰρ πτωχὸν ἐκ χειρὸς δυνάστου καὶ ὀρφανῷ, ᾧ οὐκ ἦν βοηθός, ἐβοήθησα.
Blagoslov onoga koji propadaše dolažaše na me, i udovici srce raspijevah;
εὐλογία ἀπολλυμένου ἐπ᾿ ἐμὲ ἔλθοι, στόμα δὲ χήρας με εὐλόγησε.
U pravdu se oblačih i ona mi bijaše odijelo, kao plašt i kao vijenac bijaše mi sud moj.
δικαιοσύνην δὲ ἐνδεδύκειν, ἠμφιασάμην δὲ κρίμα ἴσα διπλοΐδι.
Oko bijah slijepcu i noga hromu.
ὀφθαλμὸς ἤμην τυφλῶν, ποὺς δὲ χωλῶν.
Otac bijah ubogima, i razbirah za raspru za koju ne znah.
ἐγὼ ἤμην πατὴρ ἀδυνάτων, δίκην δὲ ἣν οὐκ ᾔδειν ἐξιχνίασα·
I razbijah kutnjake nepravedniku, i iz zuba mu istrzah grabež.
συνέτριψα δὲ μύλας ἀδίκων, ἐκ μέσου τῶν ὀδόντων αὐτῶν ἅρπαγμα ἐξήρπασα.
Zato govorah: u svojem ću gnijezdu umrijeti, i biće mi dana kao pijeska.
εἶπα δέ· ἡ ἡλικία μου γηράσει ὥσπερ στέλεχος φοίνικος, πολὺν χρόνον βιώσω·
Korijen moj pružaše se kraj vode, rosa bivaše po svu noć na mojim granama.
ἡ ρίζα διήνοικται ἐπὶ ὕδατος, καὶ δρόσος αὐλισθήσεται ἐν τῷ θερισμῷ μου·
Slava moja pomlađivaše se u mene, i luk moj u ruci mojoj ponavljaše se.
ἡ δόξα μου κενὴ μετ᾿ ἐμοῦ, καὶ τὸ τόξον μου ἐν χειρὶ αὐτοῦ πορεύεται.
Slušahu me i čekahu, i mučahu na moj svjet.
ἐμοῦ ἀκούσαντες προσέσχον, ἐσιώπησαν δὲ ἐπὶ τῇ ἐμῇ βουλῇ·
Poslije mojih riječi niko ne pogovaraše, tako ih natapaše besjeda moja.
ἐπὶ τῷ ἐμῷ ρήματι οὐ προσέθεντο, περιχαρεῖς δὲ ἐγίνοντο ὁπόταν αὐτοῖς ἐλάλουν·
Jer me čekahu kao dažd, i usta svoja otvorahu kao na pozni dažd.
ὥσπερ γῆ διψῶσα προσδεχομένη τὸν ὑετόν, οὕτως οὗτοι τὴν ἐμὴν λαλιάν.
Kad bih se nasmijao na njih, ne vjerovahu, i sjajnosti lica mojega ne razgonjahu.
ἐὰν γελάσω πρὸς αὐτούς, οὐ μὴ πιστεύσωσι, καὶ φῶς τοῦ προσώπου μου οὐκ ἀπέπιπτεν·
Kad bih otišao k njima, sjedah u začelje, i bijah kao car u vojsci, kad tješi žalosne.
ἐξελεξάμην ὁδὸν αὐτῶν καὶ ἐκάθισα ἄρχων καὶ κατεσκήνουν ὡσεὶ βασιλεὺς ἐν μονοζώνοις ὃν τρόπον παθεινοὺς παρακαλῶν.