Jevanđelje po Luki 2,52

Kaže se, pak, da je Hristos napredovao u premudrosti i u rastu i u milosti, jer se razvijao uzrastom, a kroz razvijanje uzrastom otkrivao je premudrost koja je u Njemu postojala; a osim toga, sopstvenim napretkom je ostvarivao napredak ljudi u premudrosti i blagodati (milosti) i u ispunjavanju blagovoljenja Očevog, odnosno napredak u ljudskom bogopoznanju i spasenju, te je usvojio sve što je naše. No, oni koji govore da je On napredovao u premudrosti i blagodati, primajući ih kao dometak, vele da jedinstvo nije ostvareno od samog početka postojanja Njegovog tela, i ne brane jedinstvo po ipostasi, nego, verujući lakomislenom Nestoriju, basnoslove o odnosnom jedinstvu i prostom useljenju, "a ne razumiju, ni šta govore, ni šta tvrde" (1. Tim 1:7). Jer ako se telo, od samog početka svog postojanja, istinski sjedinilo sa Bogom Logosom, ili bolje, ako je u Njemu steklo postojanje i imalo sa Njim ipostasnu istovetnost, kako se, onda, nije potpuno obogatilo svakom premudrošću i blagodaću? Ne time što je ono samo učestvovalo u blagodati, niti time što je po blagodati zajedničarilo sa onim što je u Logosa, nego uglavnom zato što je postalo izvorište blagodati, premudrosti i punoće svih dobara za svet, a to je ostvareno ispostasnim sjedinjenjem čovečanskih i božanskih činilaca jednoga Hrista, jer On isti bio je istovremeno i Bog i čovek.