Stari zavet
Ja sam čovjek koji vidjeh muku od pruta gnjeva njegova.
ΕΓΩ ἀνὴρ ὁ βλέπων πτωχείαν ἐν ράβδῳ θυμοῦ αὐτοῦ ἐπ' ἐμέ·
Odvede me i opravi me u tamu a ne na vidjelo.
παρέλαβέ με καὶ ἀπήγαγέ με εἰς σκότος καὶ οὐ φῶς,
Samo se na me obraća, obraća ruku svoju po vas dan.
πλὴν ἐν ἐμοὶ ἐπέστρεψε χεῖρα αὐτοῦ ὅλην τὴν ἡμέραν.
Učini, te mi ostarje tijelo i koža, potr kosti moje.
Ἐπαλαίωσε σάρκα μου καὶ δέρμα μου, ὀστέα μου συνέτριψεν·
Zazida me, i optoči me žučju i mukom.
ἀῳκοδόμησε κατ' ἐμοῦ καὶ ἐκύκλωσε κεφαλήν μου καὶ ἐμόχθησεν,
Posadi me u tamu kao umrle odavna.
ἐν σκοτεινοῖς ἐκάθισέ με ὡς νεκροὺς αἰῶνος.
Ogradi me da ne izađem, i metnu na me teške okove.
Ἀνῳκοδόμησε κατ' ἐμοῦ, καὶ οὐκ ἐξελεύσομαι, ἐβάρυνε χαλκόν μου·
Kad vičem i vapijem, odbija molitvu moju.
καί γε κεκράξομαι καὶ βοήσω, ἀπέφραξε προσευχήν μου·
Zagradi putove moje tesanijem kamenom, i prevrati staze moje.
ἀνῳκοδόμησεν ὁδούς μου, ἐνέφραξε τρίβους μου, ἐτάραξεν.
Posta mi kao medvjed u zasjedi, kao lav u potaji.
Ἄρκος ἐνεδρεύουσα αὐτός μοι, λέων ἐν κρυφαίοις·
Pomete putove moje, i razdrije me, i uništi me.
κατεδίωξεν ἀφεστηκότα καὶ κατέπαυσέ με, ἔθετό με ἠφανισμένην.
Nateže luk svoj, i metnu me strijeli za biljegu.
ἐνέτεινε τόξον αὐτοῦ καὶ ἐστήλωσέ με ὡς σκοπὸν εἰς βέλος.
Ustrijeli me u bubrege strijelama iz tula svojega.
Εἰσήγαγεν ἐν τοῖς νεφροῖς μου ἰοὺς φαρέτρας αὐτοῦ·
Postah potsmijeh svemu narodu svojemu i pjesma njihova po vas dan.
ἐγενήθην γέλως παντὶ λαῷ μου, ψαλμὸς αὐτῶν ὅλην τὴν ἡμέραν·
Nasiti me gorčinom, opoji me pelenom.
ἐχόρτασέ με πικρίας, ἐμέθυσέ με χολῆς.
Polomi mi zube kamenjem, uvali me u pepeo.
Καὶ ἐξέβαλε ψήφῳ ὀδόντας μου, ἐψώμισέ με σποδόν·
Udaljio si dušu moju od mira, zaboravih dobro.
καὶ ἀπώσατο ἐξ εἰρήνης ψυχήν μου,
I rekoh: propade sila moja i nadanje moje od Gospoda.
ἐπελαθόμην ἀγαθά, καὶ εἶπα· ἀπώλετο νῖκός μου καὶ ἡ ἐλπίς μου ἀπὸ Κυρίου.
Opomeni se muke moje i jada mojega, pelena i žuči.
Ἐμνήσθην ἀπὸ πτωχείας μου καὶ ἐκδιωγμοῦ μου πικρίας καὶ χολῆς μου.
Duša se moja opominje bez prestanka, i poništila se u meni.
μνησθήσεται καὶ καταδολεσχήσει ἐπ' ἐμὲ ἡ ψυχή μου·
Ali ovo napominjem srcu svojemu, te se nadam:
ταύτην τάξω εἰς τὴν καρδίαν μου, διὰ τοῦτο ὑπομενῶ.
Milost je Gospodnja što ne izgibosmo sasvijem, jer milosrđa njegova nije nestalo.
Ponavlja se svako jutro; velika je vjera tvoja.
Gospod je dio moj, govori duša moja; zato ću se u njega uzdati.
Dobar je Gospod onima koji ga čekaju, duši, koja ga traži.
Ἀγαθὸς Κύριος τοῖς ὑπομένουσιν αὐτόν, ψυχὴ ἣ ζητήσει αὐτὸν ἀγαθὸν
Dobro je mirno čekati spasenje Gospodnje.
καὶ ὑπομεννεῖ καὶ ἡσυχάσει εἰς τὸ σωτήριον Κυρίου.
Dobro je čovjeku nositi jaram za mladosti svoje.
ἀγαθὸν ἀνδρί, ὅταν ἄρῃ ζυγὸν ἐν νεότητι αὐτοῦ.
Sam će sjedjeti i mučati, jer Bog metnu breme na nj.
Καθήσεται κατὰ μόνας καὶ σιωπήσεται, ὅτι ᾖρεν ἐφ' ἑαυτῷ·
Metnuće usta svoja u prah, eda bi bilo nadanja.
Podmetnuće obraz svoj onome koji ga bije, biće sit sramote.
δώσει τῷ παίοντι αὐτὸν σιαγόνα, χορτασθήσεται ὀνειδισμῶν.
Jer Gospod ne odbacuje za svagda.
¨Οτι οὐκ εἰς τὸν αἰῶνα ἀπώσεται Κύριος.
Jer ako i ucvijeli, opet će se i smilovati radi mnoštva milosti svoje.
ὅτι ὁ ταπεινώσας οἰκτειρήσει κατὰ τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους αὐτοῦ·
Jer ne muči iz srca svojega ni cvijeli sinova čovječjih.
ὅτι οὐκ ἀπεκρίθη ἀπὸ καρδίας αὐτοῦ καὶ ἐταπείνωσεν υἱοὺς ἀνδρός.
Kad gaze nogama sve sužnje na zemlji,
Τοῦ ταπεινῶσαι ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτοῦ πάντας δεσμίους γῆς,
Kad izvrću pravicu čovjeku pred višnjim,
τοῦ ἐκκλῖναι κρίσιν ἀνδρὸς κατέναντι προσώπου Ὑψίστου,
Kad čine krivo čovjeku u parnici njegovoj, ne vidi li Gospod?
καταδικάσαι ἄνθρωπον ἐν τῷ κρίνεσθαι αὐτὸν Κύριος οὐκ εἶπε.
Ko je rekao što i zbilo se, a Gospod da nije zapovjedio?
Τίς οὕτως εἶπε, καὶ ἐγενήθη; Κύριος οὐκ ἐνετείλατο.
Ne dolaze li i zla i dobra iz usta višnjega?
ἐκ στόματος Ὑψίστου οὐκ ἐξελεύσεται τὰ κακὰ καὶ τὸ ἀγαθόν;
Zašto se tuži čovjek živ, čovjek na kar za grijehe svoje?
τί γογγύσει ἄνθρωπος ζῶν, ἀνὴρ περὶ τῆς ἁμαρτίας αὐτοῦ;
Pretražimo i razgledajmo pute svoje, i povratimo se ka Gospodu.
Ἐξηρευνήθη ἡ ὁδὸς ἡμῶν καὶ ἠτάσθη, κὶ ἐπιστρέψομεν ἕως Κυρίου·
Podignimo srce svoje i ruke k Bogu na nebesima.
ἀναλάβωμεν καρδίας ἡμῶν ἐπὶ χειρῶν πρὸς ὑψηλὸν ἐν οὐρανῷ·
Zgriješismo i nepokorni bismo; ti ne praštaš.
ἡμαρτήσαμεν, ἠσεβήσαμεν, καὶ οὐχ ἱλάσθης.
Obastro si se gnjevom, i goniš nas, ubijaš i ne žališ.
Ἐπεσκέπασας ἐν θυμῷ καὶ ἀπεδίωξας ἡμᾶς· ἀπέκτεινας, οὐκ ἐφείσω.
Obastro si se oblakom da ne prodre molitva.
Ἐπεσκέπασας νεφέλην σεαυτῷ ἕνεκεν προσευχῆς,
Načinio si od nas smetlište i odmet usred tijeh naroda.
καμμύσαι με καὶ ἀπωσθῆναι ἔθηκας ἡμᾶς ἐν μέσῳ τῶν λαῶν.
Razvaljuju usta svoja na nas svi neprijatelji naši.
Διήνοιξαν ἐφ' ἡμᾶς τὸ στόμα αὐτῶν πάντες οἱ ἐχθροὶ ἡμῶν·
Strah i jama zadesi nas, pustošenje i zatiranje.
φόβος καὶ θυμὸς ἐγενήθη ἡμῖν, ἔπαρσις καὶ συντριβή.
Potoci teku iz očiju mojih radi pogibli kćeri naroda mojega.
ἀφέσεις ὑδάτων κατάξει ὁ ὀφθαλμός μου ἐπὶ τὸ σύντριμμα τῆς θυγατρὸς τοῦ λαοῦ μου.
Oči moje liju suze bez prestanka, jer nema odmora,
Ὁ ὀφθαλμός μου κατεπόθη, καὶ οὐ σιγήσομαι τοῦ μὴ εἶναι ἔκνηψιν,
Dokle Gospod ne pogleda i ne vidi s neba.
ἕως οὗ διακύψῃ καὶ ἴδῃ Κύριος ἐξ οὐρανοῦ·
Oko moje muči mi dušu radi svijeh kćeri grada mojega.
ὁ ὀφθαλμός μου ἐπιφυλλιεῖ ἐπὶ τὴν ψυχήν μου παρὰ πάσας θυγατέρας πόλεως.
Tjeraju me jednako kao pticu neprijatelji moji ni za što.
Θηρεύοντες ἐθήρευσάν με ὡς στρουθίον πάντες οἱ ἐχθροί μου δωρεάν,
Svališe u jamu život moj i nabacaše kamenje na me.
ἐθανάτωσαν ἐν λάκκῳ ζωήν μου καὶ ἐπέθηκαν λίθον ἐπ' ἐμοί.
Dođe mi voda svrh glave; rekoh: pogiboh!
ὑπερεχύθη ὕδωρ ἐπὶ τὴν κεφαλήν μου· εἶπα· ἀπῶσμαι.
Prizivah ime tvoje, Gospode, iz jame najdublje.
Ἐπεκαλεσάμην τὸ ὄνομά σου, Κύριε, ἐκ λάκκου κατωτάτου·
Ti ču glas moj; ne zatiskuj uha svojega od uzdisanja mojega, od vike moje.
φωνήν μου ἤκουσας· μὴ κρύψῃς τὰ ὦτά σου εἰς τὴν δέησίν μου.
Pristupao si kad te prizivah, i govorio si: ne boj se.
εἰς τὴν βοήθειάν μου ἤγγισας ἐν ἡμέρᾳ, ᾗ ἐπεκαλεσάμην σε· εἶπάς μοι· μὴ φοβοῦ.
Raspravljao si, Gospode, parbu duše moje, i izbavljao si život moj.
Ἐδίκασας, Κύριε, τὰς δίκας τῆς ψυχῆς μου, ἐλυτρώσω τὴν ζωήν μου·
Vidiš, Gospode, nepravdu koja mi se čini; raspravi parbu moju.
εἶδες, Κύριε, τὰς ταραχάς μου, ἔκρινας τὴν κρίσιν μου·
Vidiš svu osvetu njihovu, sve što mi misle.
εἶδες πᾶσαν τὴν ἐκδίκησιν αὐτῶν εἰς πάντας διαλογισμοὺς αὐτῶν ἐν ἐμοί.
Čuješ rug njihov, Gospode, sve što mi misle,
Ἤκουσας τὸν ὀνειδισμὸν αὐτῶν, πάντας τοὺς διαλογισμοὺς αὐτῶν κατ' ἐμοῦ,
Što govore oni koji ustaju na me i što namišljaju protiv mene po vas dan.
χείλη ἐπανισταμένων μοι καὶ μελέτας αὐτῶν κατ' ἐμοῦ ὅλην τὴν ἡμέραν,
Vidi, kad sjedaju i kad ustaju, ja sam im pjesma.
καθέδραν αὐτῶν καὶ ἀνάστασιν αὐτῶν· ἐπίβλεψον ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν.
Plati im, Gospode, po djelima ruku njihovijeh.
Ἀποδώσεις αὐτοῖς ἀνταπόδομα, Κύριε, κατὰ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν αὐτῶν.
Podaj im uporno srce, prokletstvo svoje.
ἀποδώσεις αὐτοῖς ὑπερασπισμὸν καρδίας, μόχθον σου αὐτοῖας,
Goni ih gnjevom, i istrijebi ih ispod nebesa Gospodnjih.
καταδιώξεις ἐν ὀργῇ καὶ ἐξαναλώσεις αὐτοὺς ὑποκάτωθεν τοῦ οὐρανοῦ, Κύριε.