Stari zavet
A Jov odgovori i reče:
ΥΠΟΛΑΒΩΝ δὲ Ἰὼβ λέγει·
Zaista, znam da je tako; jer kako bi mogao čovjek biti prav pred Bogom?
ἐπ᾿ ἀληθείας οἶδα, ὅτι οὕτως ἐστί· πῶς γὰρ ἔσται δίκαιος βροτὸς παρὰ Κυρίῳ;
Ako bi se htio preti s njim, ne bi mu mogao odgovoriti od tisuće na jednu.
ἐὰν γὰρ βούληται κριθῆναι αὐτῷ, οὐ μὴ ὑπακούσῃ αὐτῷ, ἵνα μὴ ἀντείπῃ πρὸς ἕνα λόγον αὐτοῦ ἐκ χιλίων·
Mudar je srcem i jak snagom; ko se je opro njemu i bio srećan?
σοφὸς γάρ ἐστι διανοίᾳ, κραταιός τε καὶ μέγας. τίς σκληρὸς γενόμενος ἐναντίον αὐτοῦ ὑπέμεινεν;
On premješta gore, da niko i ne opazi; prevraća ih u gnjevu svom;
ὁ παλαιῶν ὄρη καὶ οὐκ οἴδασιν, ὁ καταστρέφων αὐτὰ ὀργῇ·
On kreće zemlju s mjesta njezina da joj se stupovi drmaju;
ὁ σείων τὴν ὑπ᾿ οὐρανὸν ἐκ θεμελίων, οἱ δὲ στῦλοι αὐτῆς σαλεύονται·
On kad zaprijeti suncu, ne izlazi; on zapečaćava zvijezde;
ὁ λέγων τῷ ἡλίῳ καὶ οὐκ ἀνατέλλει, κατὰ δὲ ἄστρων κατασφραγίζει·
On razapinje nebo sam, i gazi po valima morskim;
ὁ τανύσας τὸν οὐρανὸν μόνος, καὶ περιπατῶν ὡς ἐπ᾿ ἐδάφους ἐπὶ θαλάσσης·
On je načinio zvijezde kola i štape i vlašiće i druge jugu u dnu;
ὁ ποιῶν Πλειάδα καὶ Ἓσπερον καὶ Ἀρκτοῦρον, καὶ ταμιεῖα νότου·
On čini stvari velike i neispitljive i divne, kojima nema broja.
ὁ ποιῶν μεγάλα καὶ ἀνεξιχνίαστα, ἔνδοξά τε καὶ ἐξαίσια, ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός.
Gle, ide mimo mene, a ja ne vidim; prođe, a ja ga ne opazim.
ἐὰν ὑπερβῇ με, οὐ μὴ ἴδω· ἐὰν παρέλθῃ με, οὐδ᾿ ὧς ἔγνων.
Gle, kad uhvati, ko će ga nagnati da vrati? ko će mu kazati: šta radiš?
ἐὰν ἀπαλλάξῃ, τίς ἀποστρέψει ἢ τίς ἐρεῖ αὐτῷ· τί ἐποίησας;
Bog ne usteže gnjeva svojega, padaju poda nj oholi pomoćnici.
αὐτὸς γὰρ ἀπέστραπται ὀργήν, ὑπ᾿ αὐτοῦ ἐκάμφθησαν κήτη τὰ ὑπ᾿ οὐρανόν.
A kako bih mu ja odgovarao i birao riječi protiv njega?
ἐὰν δέ μου ὑπακούσηται, ἦ διακρινεῖ τὰ ρήματά μου·
Da sam i prav, neću mu se odgovoriti, valja da se molim sudiji svojemu.
ἐάν τε γὰρ ὦ δίκαιος, οὐκ εἰσακούσεταί μου, τοῦ κρίματος αὐτοῦ δεηθήομαι·
Da ga zovem i da mi se odzove, još ne mogu vjerovati da je čuo glas moj.
ἐάν τε καλέσω καὶ μὴ ὑπακούσῃ, οὐ πιστεύω ὅτι εἰσακήκοέ μου τῆς φωνῆς.
Jer me je vihorom satro i zadao mi mnogo rana ni za što.
μὴ γνόφῳ με ἐκτρίψῃ; πολλὰ δέ μου τὰ συντρίμματα πεποίηκε διακενῆς·
Ne da mi da odahnem, nego me siti grčinama.
οὐκ ἐᾷ γάρ με ἀναπνεῦσαι, ἐνέπλησε δέ με πικρίας.
Ako je na silu, gle, on je najsilniji; ako na sud, ko će mi svjedočiti?
ὅτι μὲν γὰρ ἰσχύι κρατεῖ· τίς οὖν κρίματι αὐτοῦ ἀντιστήσεται;
Da se pravdam, moja će me usta osuditi; da sam dobar, pokazaće da sam nevaljao.
ἐὰν γὰρ ὦ δίκαιος, τὸ στόμα μου ἀσεβήσει· ἐάν τε ὦ ἄμεμπτος, σκολιὸς ἀποβήσομαι.
Ako sam dobar, neću znati za to; omrzao mi je život moj.
εἴτε γὰρ ἠσέβησα, οὐκ οἶδα τῇ ψυχῇ, πλὴν ὅτι ἀφαιρεῖταί μου ἡ ζωή.
Svejedno je; zato rekoh: i dobroga i bezbožnoga on potire.
διὸ εἶπον· μέγα καὶ δυνάστην ἀπολλύει ὀργή,
Kad bi još ubio bič najedanput! ali se smije iskušavanju pravijeh.
ὅτι φαῦλοι ἐν θανάτῳ ἐξαισίῳ, ἀλλὰ δίκαιοι καταγελῶνται·
Zemlja se daje u ruke bezbožniku; lice sudija njezinijeh zaklanja; ako ne on, da ko?
παραδέδονται γὰρ εἰς χεῖρας ἀσεβοῦς. πρόσωπα κριτῶν αὐτῆς συγκαλύπτει· εἰ δὲ μὴ αὐτός ἐστι, τίς ἐστιν;
Ali dani moji biše brži od glasnika; pobjegoše, ne vidješe dobra.
ὁ δὲ βίος μού ἐστιν ἐλαφρότερος δρομέως· ἀπέδρασαν καὶ οὐκ εἴδοσαν.
Prođoše kao brze lađe, kao orao kad leti na hranu.
ἢ καί ἐστι ναυσὶν ἴχνος ὁδοῦ ἢ ἀετοῦ πετομένου ζητοῦντος βοράν;
Ako rečem: zaboraviću tužnjavu svoju, ostaviću gnjev svoj i okrijepiću se;
ἐάν τε γὰρ εἴπω, ἐπιλήσομαι λαλῶν, συγκύψας τῷ προσώπῳ στενάξω.
Strah me je od svijeh muka mojih, znam da me nećeš opravdati.
σείομαι πᾶσι τοῖς μέλεσιν, οἶδα γάρ ὅτι οὐκ ἀθῶόν με ἐάσεις.
Biću kriv; zašto bih se mučio uzalud?
ἐπειδὴ δέ εἰμι ἀσεβής, διατί οὐκ ἀπέθανον;
Da se izmijem vodom šnježanicom, i da očistim sapunom ruke svoje,
ἐὰν γὰρ ἀπολούσωμαι χιόνι καὶ ἀποκαθάρωμαι χερσὶ καθαραῖς,
Tada ćeš me zamočiti u jamu da se gade na me moje haljine.
ἱκανῶς ἐν ρύπῳ με ἔβαψας, ἐβδελύξατο δέ με ἡ στολή·
Jer nije čovjek kao ja da mu odgovaram, da idem s njim na sud;
οὐ γὰρ εἶ ἄνθρωπος κατ᾿ ἐμέ, ᾧ ἀντικρινοῦμαι, ἵνα ἔλθωμεν ὁμοθυμαδὸν εἰς κρίσιν.
Niti ima među nama kmeta da bi stavio ruku svoju među nas dvojicu.
εἴθε ἦν ὁ μεσίτης ἡμῶν καὶ ἐλέγχων καὶ διακούων ἀνὰ μέσον ἀμφοτέρων·
Neka odmakne od mene prut svoj, i strah njegov neka me ne straši;
ἀπαλλαξάτω ἀπ᾿ ἐμοῦ τὴν ράβδον, ὁ δὲ φόβος αὐτοῦ μή με στροβείτω,
Tada ću govoriti, i neću ga se bojati; jer ovako ne znam za sebe.
καὶ οὐ μὴ φοβηθῷ, ἀλλὰ λαλήσω· οὐ γὰρ οὕτω συνεπίσταμαι.